หนังสือเล่มนี้ เป็นภาคต่อของหนังสือ "กล่องไปรษณีย์สีแดง"

ไข่ย้อย"ภาพวาดทั้งหมดของผม ไม่มีอะไรมากไปกว่าจดหมายในชวดแก้วที่ลอยทะเลเนิ่นนานมาเกยหาดทราย หากใครคนหนึ่งเปิดจุก เปิดกระดาษในขวดออกมาคลี่อ่าน จะเห็นข้อความ วาดภาพสีน้ำมันที่ฉันรักที่สุด ทำให้ฉันยังเป็นคนเดิม" ดากานดา"เป็นคำสาบอันเศร้าสร้อย ฉันอายุมากขึ้น ๆ ทุกปี ทว่ายังแวดล้อมไปด้วยเรื่องราวสถานที่เมื่อครั้งเขาและฉันเรียนอยู่ด้วยกัน ฉันติดอยู่ในเนเวอร์แลนด์ ดินแดนที่ไม่เคยเดินหน้า ไม่เคยถอยหลัง ที่เนเวอร์แลนด์แห่งนี้นาฬิกาไม่ได้ตาย แต่เข็มวันเวลากระดิก ติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก... ซ้ำๆ อยู่กับห้วงวัยเยาว์"

หนังสือ "ไข่ย้อย ดากานดา" เล่มนี้ ผู้เขียนได้รวบเวลาของนิยายเรื่อง "กล่องไปรษณีย์สีแดง" มาเป็นห้วงเวลาใกล้ปัจจุบัน ที่นิยาย "ไข่ย้อย ดากานดา" พิมพ์ออกเผยแพร่ ทั้งนี้เพราะ ผู้เขียนอยากให้ห้วงเวลาของนิยายสองเรื่องนี้ ได้คาบเกี่ยวกับห้วงเวลาสิบปีที่ผ่านมา ซึ่งการติดต่อสื่อสารได้แปรเปลี่ยนอย่างเปลี่ยนยุคสมัย จากปลาย ๆ ยุคที่เรายังคงเขียนจดหมายส่งโปสต์การ์ดหากันบ้าง และการสื่อสารอันทันสมัยมีเพียงอีเมลยุคแรก ๆ มาจนถึงสมัยหลังเฟซบุ๊กในปัจจุบัน.